السيد محمد تقي المدرسي

35

يس اسماى حسناى الهى (فارسى)

عرب و قواعد خشك صرف و نحو و رأى و نظر سيبويه ، ابن‌جنّى و اخفش و . . . بفهميم . آنان تلاش خود را كرده و اصول و ضوابطى براى فهم لغت عرب بيان كرده‌اند ؛ اما تمام حرف آن نيست كه اينان آورده‌اند ؛ بلكه بايد فراتر از آن قواعد ، و با استفاده از خود قرآن قواعد جديدى به‌كار بنديم . چون / ب‌قرآن بر اساس قواعد زبان عرب صورت نبسته است ؛ بلكه اين قواعد و دستور زبان عربى است كه از روى قرآن نوشته شده است . / اثبات رسالت « انَّك لَمِن المُرسَلين . عَلى صِراطٍ مستقيمٍ » قرآن با آوردن كلمه‌ى « مُرْسَل » در پى اثبات اصل رسالت است ، ورسالت حضرت محمد صلى الله عليه و آله خود بهترين گواه بر پيامبرى ايشان است . امّا براى اين‌كه هر كسى ادّعاى پيامبرى نكند ، اثبات اصل رسالت اهميّت ويژه‌اى مىيابد . در زمان‌هاى مختلف افراد زيادى پيدا شدند كه ادّعاى پيامبرى كردند . حتّى در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شخصى به نام « مسيلمه‌ى كذّاب » ادّعاى پيامبرى كرد . اگر تاريخ اسلام را ورق بزنيم ، بسيارى از مدّعيان دروغين رسالت را مىيابيم . قرآن براى اين‌كه سدّى در برابر اين گونه مدّعيان دروغين ايجاد كرده باشد ، براى پيامبران راستين نشانه‌هاى متقن و محكمى آورده است . دليل پيامبرى حضرت موسى عليه السلام يد بيضاء ، و معجزه‌ى حضرت عيسى عليه السلام زنده كردن مردگان و دليل رسالت پيامبر آخرالزمان صلى الله عليه و آله قرآن است . شايد آوردنِ كلمه‌ى « مُرسَلين » در آيه‌ى شريفه بدين جهت باشد كه به رسالت همه‌ى پيامبران اشارتى كند . اصلْ اثبات رسالت است و قرآن با آوردن اين كلمه و تاكيد « انَّكَ » ، « لام » تاكيد و استفاده از « صيغه‌ى جمع » خواسته است رسالت پيامبران گذشته را نيز تأييد و تأكيد نمايد .